Het verhaal
De Italiaan Ottorini Resphigi (1879-1937) begon zijn loopbaan in zijn geboortestad Bologna. In het buitenland volgde hij lessen bij Rimski-Korsakov en Bruch. Na Resphigi’s terugkeer in Italië voerde de grote dirigent Toscanini regelmatig zijn werken uit. Resphigi’s woonplaats Rome inspireerde hem tot het schrijven van drie belangrijke symfonische gedichten: Fonteinen van Rome, Pijnbomen van Rome en Romeinse feesten. Zijn stijl is een voortzetting van die van de Franse impressionisten.
In een land waar vrijwel altijd de opera hoogtij vierde, lukte het Respighi successen te boeken met symfonische gedichten gebaseerd op Rome. Een van deze stukken, de Fonteinen van Rome uit 1916 bestaat uit een cyclus van vier korte symfonische gedichten die elk een historische plek met een fontein aanwijzen. De vier fonteinen op rij: 1. de fontein in Valle Giulia. Respighi prevelt hier over vergane glorie met een herderlijk landschap en gemoedelijk vee, met op de achtergrond de in de mist gehulde stad Rome. 2. Eveneens een fontein in de morgen, de Tritonfontein. Hier roept de componist in een juichend orkest waternimfen en andere zeegeesten op. 3. Houten en koperen blaasinstrumenten kondigen het middaguur aan bij de Trevifontein. De triomfmars is voor Neptunes bedoeld. 4. De fontein van de Medicivilla in de avond. Er speelt een uitgebreid symfonieorkest: fluiten (piccolo), hobo’s (althobo), klarinetten (basklarinet), fagotten, hoorns, trompetten, trombones, tuba, pauken, slagwerk, harp, strijkers.
