Het verhaal
De Duitse pianiste en componiste Clara Schumann (1819 – 1896) was de echtgenote van componist Robert Schumann (1810 – 1856). Haar meisjesnaam was Wieck. Ze was de dochter van Friedrich Wieck, een vooraanstaand pianopedagoog. Haar moeder was pianiste en zangeres. Clara was een wonderkind. Haar vader haalde haar van de basisschool zodat zij zich geheel kon richten op het pianospelen en muziektheorie. Het gevolg was dat ze laat was in haar algemene ontwikkeling. Als kind trad zij reeds op in de grote Europese steden. Ze speelde dan onder invloed van haar vader superromantische, oftewel bevallige muziek. Later toen ze zich losmaakte van haar vader als pedagoog, speelde ze werken van o.a. Bach, Beethoven, Schumann, Brahms. Als pianovirtuoze kon ze zich meten met Franz Liszt (1811 – 1886) en Frederic Chopin (1810 – 1849).
Tegen de wil van vader Wieck trouwde Clara met Robert Schumann, zij was toen eenentwintig jaar. Vijftien jaar later werd haar man in een psychiatrische inrichting opgenomen. Uit het huwelijk werden acht kinderen geboren. Haar verdere leven zou ze vriendschap hebben met Johannes Brahms (1833 – 1897).
Rond haar tiende jaar componeerde Clara haar opus 1, Vier Polonaises. Het alom geprezen Pianoconcert in a mineur schreef ze vier jaar later. Verder worden nog regelmatig uitgevoerd het Pianotrio voor viool, cello en piano opus 17, Variaties op thema van Robert Schumann opus 20, Nocturne en Ballade opus 6, Preludes en Fuga’s, Pianosonate, Walsen, Romances…
Clara Schumann is samen met Fanny Mendelssohn één van de hoofdfiguren in het boek Vrouw aan de piano van Veerle Janssens uit 2018.
