Het verhaal
Eindelijk begrepen ze hem. Hij had er maar liefst zestig jaar op moeten wachten, maar nu kreeg hij dan applaus. Daar was dan zijn erkenning: zijn Symfonie 7 (1883) was een succes. In 1885 dirigeerde de vermaarde Arthur Nikisch het sterk melodische werk met haar prachtige klankkleuren naar de welverdiende roem. Anton Bruckner was erkend als componist!
Maar er was ook verdriet voor Bruckner; zijn idool en grote voorbeeld Richard Wagner, stierf in 1883. Als eerbetoon aan hem schreef Bruckner het slotdeel van zijn zevende symfonie geheel als ‘In memoriam’, compleet met de Wagnertuba’s, een instrument dat door Wagner werd ontwikkeld.
De Oostenrijker Bruckner (1824-1896) keek huizenhoog op tegen operagigant Wagner. Tijdens hun eerste ontmoeting viel Bruckner voor de maestro op de knieën. Zijn eerbied was zó groot dat hij nooit ging zitten als Wagner in de buurt was. Zijn derde symfonie droeg hij aan Wagner op, maar tijdens de première liep de zaal leeg. De zoveelste teleurstelling voor de eenvoudige dorpsonderwijzer en organist.
Toen Bruckner vernam dat zijn idool gestorven was, was hij bezig de laatste hand te leggen aan het adagio van zijn Symfonie 7. Uit eerbied voor Wagner veranderde hij het tweede deel, het adagio in een grootschalig muziekstuk van zeker 25 minuten. Mede dankzij deze symfonie kreeg Bruckner -zestig jaar oud- eindelijk erkenning. Uitvoeringen in München en Wenen werden een succes. Ook het Amsterdamse Concertgebouworkest bracht in 1910 de Zevende van Bruckner ten gehore.
Sinds het uitkomen van de symfonie wordt het adagio regelmatig als zelfstandig muziekstuk uitgevoerd, vooral tijdens plechtige en treurige gebeurtenissen. Men noemt het adagio zwaarmoedig, maar het kent ook fragmenten van hoop… (Het adagio klonk op de Duitse radio toen de dood van Hitler bekend werd gemaakt).
De 4 delen zijn: 1 Allegro – 2 Adagio – 3 Scherzo – 4 Finale
Heeft u een opmerking of aanmerkingen over dit item, horen wij dit graag van U.
