Het verhaal
Dmitri Sjostakovitsj (1906 – 1975) was een Russisch componist en pianist. Als zestienjarige trad hij op als wonderkind. Drie jaar later studeerde hij aan het conservatorium van zijn geboorteplaats Sint-Petersburg cum laude af met zijn Symfonie 1.
Hij zou een van de grootste componisten van de twintigste eeuw worden, misschien wel de grootste. Hij leefde vrijwel zijn hele leven onder het Sovjetregime en moest voortdurend balanceren tussen artistieke vrijheid en politieke provocaties. Uiteindelijk werd hij niet gearresteerd maar de angst bleef hem zijn hele leven achtervolgen.
Chaos in plaats van muziek schreef het communistische dagblad Pravda.
Symfonische hoogtepunten waren Symfonie vijf en Symfonie zeven, bijgenaamd Leningrad.
In 1969 was de première van Symfonie 14 in Sint-Petersburg., een ietwat tegenvallend werk met als thema een schrijnende meditatie over de dood. In 1966 lag de componist na een hartaanval geruime tijd in het ziekenhuis. De veertiende symfonie ontstond uit deze periode van ziekte en sterfelijkheid.
Symfonie 14 is een ongewone symfonie. Eigenlijk is het een cyclus van elf liederen voor sopraan, bas, strijkorkest en slagwerk. In de teksten overheerst het thema De dood.
Het gebruik van slaginstrumenten zorgt voor een zekere somberheid: woodblocks en buisklokken, de xylofoon is bij uitstek het instrument waarmee beenderen mee worden uitgebeeld.
De componist beschouwde Symfonie 14 als een van zijn belangrijkste werken, hij hoopte dat luisteraars na het horen van dit werk meer van het leven zouden houden.
Heeft u een opmerking of aanmerkingen over dit item, horen wij dit graag van U.
